کلی فکرم مشغول شد بعد از اون شبی که بحث درباره هنر، خیلی دوستانه شروع شد و به دلیل عدم آشنایی با اصول بحث کردن با بی احترامی و دعوا تموم شد.
برام عجیب بود که چرا بعضی از ما آدمها تا دو تا کتاب میخونیم و یا تو حرفه خودمون به جایی می رسیم الکی مغرور می شیم و به همه به عنوان آدمهای بی سواد و عامی نگاه می کنیم.
یادمون می ره کی بودیم و با کمک چه کسانی به اینجا رسیدیم!
یادمون می ره اصل و نسبمون به کجا بر میگرده! از هویتمون فرار می کنیم و فراموش می کنیم اگر این هویت نبود ما هم وجود نداشتیم.
باید یاد بگیریم فقط به حرف موافقانمون گوش ندیم ، باید یاد بگیریم که به همه با هر ایده احترام بذاریم ، این جوری خودمون هم مورد احترام قرار می گیریم.
باید همیشه به یاد داشته باشیم که فلسفه با سقراط متولد شد پس همه فلاسفه کودکان سقراط اند. ایران با آریایی ها شکل گرفت و ما همیشه باید به تمدن ایران زمین افتخار کنیم...
یکی از آشنایان حرف زیبایی زد گفت:"سن و سالشون این همه غرور و ادعا رو به وجود میاره" ولی ما ها که جوونیم از همین حالا باید یاد بگیریم چه جوری بحث کنیم. کار سختی نیست یه کم حوصله و صبر می خواد...
در ضمن یادمون باشه که باید به ریشه ها احترام بذاریم...
ببخشید اگر لحنم کمی متعصبانه بود. چه کنم! ایرانیم ، مسلمانم و عاشق زرتشت!!!

اگر سر ما لولا داشت
دیگر گناهی از ما سر نمی زد.
برای اینکه می توانستیم بازش کنیم
چیزهای بد را دور بریزیم و
چیزهای خوب را نگه داریم.
شل سیلوراستاین