زندگی شطرنجی

یه قهوه تلخ خورد و چند لحظه ای چمشهاشو بست. سرش سنگینی می کرد. پلکهاش یسته می شدو سر گیجه عجیبی داشت. هر چقدر به جملات روی کاغذ نگاه می کرد، هیچی نمی تونست بخوونه. کلمات معنای خودشونو از دست داده بودند. آوای حروف رو فراموش کرده بود. با قلم غریبه بود و دستهاش حرکتی نداشت. آخرین قطره قهوه ره خوردو دفتر رو بست. رو به صفحه شطرنجی کرد که تمام مهره ها با نظم خاصی کنار هم ایستاده بودند و خیره به صف رقیب نگاه می کردند. ساعتها بود مهره های سیاه و سفید جاوی هم دیگه قد علم کرده بودند، به هم زل زده بودند و لحظه ای از هم غافل نمی شدند. به این فکر میکرد که زندگی هم چیزی جدای از شطرنج نیست باید زیرکانه اطرافتو زیر نظر بگیری، با کوچکترین اشتباه از صحنه حذف می شی! چقدر زجر آوره که نتونی به بقیه به چشم دوست نگاه کنی! و همیشه باید منتظر خنجری باشی که دوست و دشمن به بدنت فرو کنند.
این بار قهوه تلخ هم به سنگینی سرش کمک نمی کرد، قهوه هم آرامش و ازش می گرفت...
ببخشید نق زدم خیلی دلم پره!!!